اشعار عاشقانه فاضل نظری «15»

فاضل نظریاشعار عاشقانه فاضل نظری «15»

نشسته سایه ای از آفتاب بر رویش
به روی شانه ی طوفان رهاست گیسویش

کجاست یوسف مجروح پیرهن چاکم
که باد از دل صحرا می آورد بویش

کسی بزرگتر از امتحان ابراهیم
کسی چنان که به مذبح برید چاقویش

نشسته است کنارش کسی که می گرید
کسی که دست گرفته به روی پهلویش



هزار مرتبه پرسیده ام ز خود او کیست
که این غریب نهاده است سر به زانویش؟

کسی در آن طرف دشت ها نه معلوم است
کجای حادثه افتاده است بازویش

کسی که با لب خشک و ترک ترک شده اش
نشسته تیر به زیر کمان ابرویش

کسی است وارث این دردها که چون کوه است
عجب که کوه، زِ ماتم سپید شد مویش

عجب که کوه شده چون نسیم سرگردان
که عشق می کشد از هر طرف به هر سویش

طلوع می کند اکنون به روی نیزه سری 
که روی شانه ی طوفان رهاست گیسویش

5 1 1 1 1 1 Rating 5.00 (2 Votes)
Thursday, 20 June 2024
الخميس, ۱۳ ذو الحجة ۱۴۴۵
پنجشنبه, ۳۱ خرداد ۱۴۰۳

Please publish modules in offcanvas position.