به کدام سینما و کدام هنرمند باید افتخار کرد؟

سینماگران« به سینماگران ایران باید افتخار کرد» ؟!!!؛ این جمله بهنام بهزادی، کارگردان فیلم "قاعده تصادف" است که اخیرا در گفتگویی با روزنامه ایران آن را بیان کرده است.
وی که در جشنواره اخیر فیلم فجر، سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه را با فیلم یاد شده کسب کرده در این مصاحبه اظهار داشته است:« در شرایط فعلی باید به سینماگران ایران افتخار کرد که در میدان هنر باقی مانده و با کمترین ها، بهترین ها را می سازند».

گذشته از ادعاهایی که آقای فیلمساز مطرح کرده مبنی بر این که سینماگران ایرانی در شرایط دشواری به سر می برند و با این حال با کیفیت ترین عملکرد خود را به منصه ظهور گذاشته اند، آن چه واقعا مایه تاسف است منت گذاری برخی اهالی پرمدعای سینما بر مردم و نظامی است که بستر رشد و شکوفایی هنری را برای آنان فراهم کرده است

به طوری که در شرایط کنونی غالب فیلم های سینمایی از بودجه بیت المالِ همین مردم ارتزاق می کنند و گرنه فروش بسیاری از آن ها در گیشه که کفاف هزینه های تبلیغاتی شان را هم نمی دهد!

نکته کلیدی دیگر این که در حالی که عموم فیلمسازان و به طور کلی سینماگران آمریکایی، خود را ملزم به حفظ حریم امنیت ملی و حراست از چارچوب های ارزشی و کلیدی نظام سیاسی و اجتماعی ایالات متحده می دانند، سوالی که گلایه مندانه باید آن را از همین مدعیان پرسید این است که به راستی چند درصد از فیلمسازان ما خود را ملزم به حفظ و تقویت مولفه های امنیت ملی کشور همچون ولایت فقیه، مساله ایثار و شهادت، ارزش های اسلامی به ویژه حجاب و ... می دانند.

این که بزرگانی چون مراجع عظام تقلید و نیز علمای دغدغه مندی چون آیات مصباح یزدی ، جوادی آملی و همچنین برخی از اهالی دغدغه مند و متدین هنر و بیش از همه این ها، مقام معظم رهبری نسبت به وضعیت آشفته سینمای کشور ابراز نگرانی کرده و حتی برخی از این بزرگان به صراحت اعلام می کنند که کشور با وجود همه پیشرفت های هسته ای ، پزشکی، نظامی و ... در طول سی و چهار سال گذشته در وادی هنر و به ویژه سینما روند ضعیفی داشته است، حکایت گر کدام واقعیت است؟!

این که برخی از فیلمسازان متعهد کشور که بیش از سه دهه سابقه فعالیت در این وادی را دارند ، صراحتاً اعلام می کنند، غالب بدنه سینمای جمهوری اسلامی ایران امروز در دست کسانی است که اعتقادی به اصول و آرمان های آن نداشته و یا نسبت به آن ها در کمال بی طرفی رفتار می کنند، آیا واقعا دردناک و تامل برانگیز نیست؟!

سوال دیگر این که آیا سینمای هالیوود نیز در نسبت با داشته ها و اصول خود، بیگانه و یا معارض با آرمان های نظام سرمایه داری است؟!

آیا اساسا جرات دارد که نسبت به منافع و مصالح لیبرالیسم و صهیونیسم بی تفاوت باشد چه برسد به آن که اندک اعتراضی بدان داشته و زاویه با این اصول پیدا کند؟!

وقتی در رسانه ها و به خصوص فضای مجازی ، سخن از این حقیقت مسلم به میان می آید که سینمای ایران یک سینمای بیگانه با آرمان های توده های زجرکشیده و در عین حال وفادار ملت به خط مشی حضرت روح الله و سربازان شهیدش است، آیا جای این سوال نیست که چرا عده ای یقه دریده و زمین و زمان را به هم می دوزند و اسفبارتر این که گاه مسئولان به ظاهر اصولگرا نیز در مظلوم نمایی این سیاه نمایان انقلاب و نظام با آنان در نوایی خفیف تر و محافظه کارانه تر همصدا می شوند؟!

سینمایی که آدمی درمی ماند ، معدود آثار قابل تحملش را به حساب چه چیز و یا چه کس بگذارد؟!

سینمایی که به اذعان خود اهالی آن، در این سال ها، بی مخاطب تر از هر زمان دیگری شده است. هر چند فروش اکران نوروزی به جهت شرایط خاص زمانی ، این توهم را برای عده ای ایجاد کرده که گویا در مسیر درستی(!) گام برمی دارند و جماعت حزب اللهی و به قول خودشان متحجر اصلا چیزی نمی فهمند و بی جهت داد و بیداد راه انداخته اند.

***

نمی دانم چرا هر بار که سریال قابل توجه کلاه پهلوی را از دریچه رسانه ملی می بینم ، پیام های ارزشی فیلم در باب توجه به ارزش های اسلامی به خصوص حجاب به دلم نمی نشیند.

شاید عکس های آن چنانی گاه و بیگاه برخی از بازیگران این گونه فیلم ها در فلان مجالس و بهمان پارتی ها و ... دلیلش باشد. شاید هم .... بگذریم.

راستی ما که نفهمیدیم دقیقا به چه چیز این سینما و سینماگران محترم آن باید افتخار کرد؟! کسی اگر چیزی دستگیرش شد ما را هم در جریان بگذارد!


*سید محمد مهدی موسوی

منبع:قم فردا

5 1 1 1 1 1 Rating 5.00 (3 Votes)
Saturday, 27 November 2021
السبت, ۲۱ ربيع الثاني ۱۴۴۳
شنبه, ۰۶ آذر ۱۴۰۰

Please publish modules in offcanvas position.